La Maison Bleue – Guillaume Vogels

Guillaume Vogels begon zijn kunstenaarschap weliswaar met het schilderen van zeegezichten (‘seascapes’) maar is geen strandmens: liever dan zich uitstrekken op een strandbedje loopt hij door de zompige klei en modder. Hij is een man van de grond, van het aardse, van de kleuren bruin, oranje, zwart, beige, terracotta, oker, zand en grijs. Die kleuren keren ook steeds terug in zijn schilderijen: landschappen en abstracte werken.

Er zit zwaarte in zijn werk (dat gaat over oorlog, vergankelijkheid, geschiedenis, schuld en boete) maar ook transparantie en lichtheid, of beter: lucht. En er zijn prachtige aquarellen van bloemen – met een voorkeur voor klaprozen en korenbloemen – zwevend in het grote niets.

Tijdloos werk, gestolde materie.

Soms ligt de horizon laag, dan kijken we eindeloos uit over een meanderende verte. Soms ligt de horizon hoog, dan lijkt het alsof we naar beneden – naar de grond – kijken en ontwaren we in de schuldige landschappen (dixit Armando) soms granaatscherven of ander oorlogstuig, gevonden in de omgeving van Cormicy, ten noorden van Reims, waar de overgrootvader van Guillaume Vogels tijdens WWI een been verloor bij het Chemin des Dames offensief.

Nadat Vogels oog in oog stond met de overdonderend grote werken van zijn grote inspirator Anselm Kiefer, dé materieschilder van de afgelopen én deze eeuw, wist hij wat hem te doen stond: de strijd aangaan met de elementen, met zijn eigen familiegeschiedenis en met zichzelf, en de vergankelijkheid vastleggen, in onvergankelijke schilderijen, tekeningen en sculpturen.

La Maison Bleue is vanaf 16 november

te zien bij galerie Weisbard.